تولدت مبارک؛ براي آنکه دوستش داري و براي آنکه اهميت بيشتري برايش قائلي، و آرزوي بهترينها رو براي او داري.

تولدت مبارک؛ همراه با يک دنيا محبت، نه درحصار کلمات بلکه در دفتري که بايد پنهان کرد که مبادا خوانده شود.

تولدت مبارک؛ همراه با رايحه عشق در دل که هيچ راهي به آن براي هيچ کس نيست.

 تولد، نفسي  تازه، انديشه اي نوست؛

تولد، تبلوري نو در جهان هستي ست؛

تولد، ديدن با چشمي بي نظير و شنيدن با گوشي دگراست، و از همه مهمتر گويش با ادبياتي است منحصربه فرد.

با هر تولد تنها فکري که به مغز خطور مي کند آغاز زندگي ست، شروع دنيايي جديد، ايده نو، تغييري نوين و آرزوهاي دست يافتني و دست نيافتني.

به دور از بعد زمان، گاهي با شروع يک بازدم، نفس ميليونها انسان بي گناه

قطع خواهد شد و اين که چرا اين اتفاق مي افتد، از درک ما آدمها خارج است.

چه آدمهايي آمدند و خون صدها هزار نفر رو براي رسيدن به هدفشون ريختند

چه سرنوشتهايي رو عوض کردند که اثر آن، نسلها باقي خواهد ماند .

گاهي تولد، تولد نيست و نبايد براي آن جشن گرفت و شادي کرد و يا گذر عمرش را با شمع شمرد.

تا حالا توی باتلاق گیر کردید ؟

مطمئنا نه ! ولی همه به نوعی از اون وحشت داریم  !!!!

و میدونیم اگه گرفتار بشیم رهایی از اون کار سختی خواهد بود

به نظر من چیزی که از همه مهمتره و شاید بهش توجه نمی کنیم میشه

بنوعی باتلاق فکر نام برد . افکاری که برای خودمون میسازیم و انقدر پرورش

و وسعت میدیم که در اون فرو میریم و برای رهایی متوصل میشیم به افکاری

که خود رشد داده ایم . حتما شنیدید دست و پا زدن تو باتلاق بیشتر ما رو فرو میبره

و با بی حرکت بودن فرو رفتن خیلی آروم خواهد بود.

شاید با رها کردن افکار بیهوده حتی برای مدت کم هم فرصتی طلایی برای

ما بوجود بیاره که مطمئنا در اضطراب و نگرانی استفاده کردن از این فرصتها

به مراتب خیلی خیلی سخت خواهد بود .

       اینکه کجا هستی مهم نیست !!!

       فقط این مهمه که روحت کجاست

      شاید تغییر در نوع زندگی 

       در اوج گرفتن روح موثر باشه ؟

     چیزی  که هنوز تجربه نکردم

 حس قریب و نا آشنایی دارم نمیدونم چه حسی ؟ چرا نمیتونم بشناسمش ؟

چرا سالها با من غریبی میکنه ؟ چرا از درکش عاجزم ؟ سرم سنگینه ! انگار

روی بدنم اضافه ست !!؟ این چه دردیه که سرم رو اذیت میکنه ؟ و میخواد که

نباشه ؟ اگه نباشه چطور با این درد نا آشنا آشنا بشم ؟ اصلا اون درده ؟ یا

اینکه ... !!! اگه درده چرا لذتم داره ؟ مگه این نیست که همیشه درد درد بوده ؟

و لذتی نداره ! راستتی لذت چیه ؟ شاید همون درده ؟ شاید لذت همون عذابه ؟

شاید عذاب عذاب نیست و یک لبخنده ؟ و شاید لبخند همون اشکه ؟ اشک چیه ؟

اشک همون نشانه رنج و عذابه ؟ شاید رنج و عذاب همون احساس شیرینه ؟

شاید دوری و وصاله ؟  نه !!!   این دو  دو راه متتفاوتند !!!  راستی به کجا میرسند ؟

اینقدر میرن که تصور نمیشه کرد و  انگار راه دوتا بوده و مقصد یکی  ! ولی چرا از هم

جداشون میکنم ؟ باز    گفتم جدا !!  و این جدایی همون ...

ما بدون اینکه بخواهیم تو این دنیا پا گذاشتیم نه اتفاقی بلکه عالم

وجود هستی مقدر کرده که منی که الان هستم باشم !

واقعا کی هستیم ؟ این من کیه ؟

میشه دو جنبه در نظر بگیریم ۱ - جنبه مادی که همون جسم ماست

۲- جنبه غیر مادی که همون روح و احساس ماست

و این جسم ماست که روزبروز فرسوده و پیرتر میشه تا اینکه زمان 

مرگ فرا برسه !!در این زمان سپری شده که اسمش رو گذاشتیم

زندگی  روحمون تغییر مادی نداره و همون احساسی رو که در دوران

کودکی داشتیم تا مرگ مادی همراهمون خواهد بود و تنها احساسی

که میتونه روح رو رشد بده فقط عشق و دوست داشتنه  عشق

بعد زمان و مکان نداره عشق فانی نیست و همیشه در عالم هستی

باقی میمونه باید روحمون رو با عشق و محبت رشد بدیم و شکوفا کنیم

عشق در دوران کودکی و در دوران کهن سالی تفاوتی با هم ندارند

این ما هستیم که از هم جداشون میکنیم فقط حیف که گاهی نمیتونیم این

احساس خوب رو در خودمون پیدا کنیم و بدنبال اون در دنیای بیرون خود

هستیم عشق در درون ماست باید اون رو بشناسیم و شکوفاش کنیم

با ارزوی رسیدن به این احساس شیرین !!

شادبودن عین دینداری و غمگین بودن عین بی دینی است

از نگاه من قدیسان به هیچ وجه مقدس نیستند چهره شان بسیار

غمگین بی روح و مرده است .چگونه ممکن است به معرفت خدا

رسیده باشند ؟ اگر معرفت خدا چنین غمی به بار می آورد بی ارزش است .

مسئله رفتن به بهشت نیست .آموختن هنر در بهشت بودن است

در هر جا که باشی باید عصاره ی لحظه ی اکنون را برگرفت .

فقط عصیانگران میدانند زندگی چیست و خدا چیست زیرا خدا هسته ی

زندگی است و در حقیقت خدا و زندگی مترادف هم هستند .

                                                        اشو

گاهی اتفاقهای کوچک و شاید کم اهمیت

       موجب تغییرهای بزرگ در زندگی ما می شود

              و اگه قبول داشته باشیم ذات هستی هدایت کننده

                     آنهاست دیگه از رخدادهایی که از نظر ما خوشایند هم

                           نیست کمترناراحت خواهیم شد و زمین زمان رابهم نمی دوزیم